داستان یک عکس

ایمان فرزین: عکس بالا، بهترین عکس خبری جهان در سال ۲۰۰۹ از دیدگاه ” ورلد پرس فوتو ” – معتبر ترین مسابقه عکاسی خبری جهان – شناخته شد. عکسی که در ایران و در میان عکاسان مطبوعاتی ایرانی سروصدای زیادی به همراه داشت. عده ای عکس را کلاً شایسته کسب عنوان بهترین عکس خبری جهان نمی دانند، و عده ای نیز بر این عقیده اند که عکاسان ایرانی، تصاویر بسیار قوی تر و بهتری را از انتخابات ایران و حوادث پس از آن تولید کرده اند.

عکس Pietro Masturzo ، عکاس ایتالیایی، تنها سه زن ایرانی را درحال « الله اکبر » گقتن روی بام خانه ای در تهران نشان می دهند؛ عکسی به ظاهر بسیار ساده و فاقد پیامی خاص، که البته رئیس هیئت داوران World Press Photo عقیده ای متفاوت با نظر عوام دارد ! وی گفته این عکس بیان گر آغاز یک داستان طولانی است … عقیده ای که شاید علت اصلی انتخاب عکس آقای ماستورزو به عنوان عکس اول جهان بوده است.

البته اولیویر لابان – Olivier Laban Mattei – عکاس خبرگزاری فرانسه AFP – نیز تصاویر دیگری از حوادث پس از انتخابات ایران تهیه کرده که در رده های بعدی عکسهای منتخب سال ۲۰۰۹ ورلد پرس فوتو قرار گرفته اند ؛ و در نهایت مشاهده شده که حتی یک از نیز از عکاسان ایرانی در میان عکسهای انتخاب شده سال جهان وجود ندارد!

حسن سربخشیان، عکاس سابق Associated Press در ایران و از عکاسان مطبوعاتی معتبر کشور، یکی از صاحب نظرانی است که اعتقاد دارد عکسهای گرفته شده توسط عکسان ایرانی، شایستگی ورود به جمع عکسهای برتر سال را داشتند ؛ و البته جواد منتظری، بهروز مهری و چند تن دیگر از عکاسان خبری ایران، انتخاب عکس ” ماستوروز ” را به عنوان بهترین عکس خبری سال جهان، انتخاب به جا و مناسبی می دانند. بنده به شخصه عقیده دارم در شایستگی ها و توانایی های عکاسان خبری و مطبوعاتی کشورمان کوچکترین شک و تردیدی وجود نداشته، ندارد و نخواهد داشت؛ حال آنکه این شایستگی ها، همیشه نمی توانند دلیل بر برتری ما مقابل دیگران بوده باشند. خارج از بحث عکاسی، ما فوتبالیستهای پر استعداد و خوبی نیز در کشورمان داریم، اما هیچگاه فوتبالمان توفیق خاصی در جهان کسب نکرده است؛ و دلیلش را هیچگاه نمی توانیم ناداوری و خورده شدن حقمان توسط بیگانگان بگذاریم!

اطمینان بیش از ۱۰۰٪ دارم که اگر عکس امسال و سال گذشته ی ورلدپرس فوتو ( که اگر خاطرتان باشد یک عکس ” فلو ” بود ) را برای همه ی مسابقه ها و جشنواره های عکس در ایران ارسال می کردند، عکسها حتی روی تابلو هم نمی رفتند و در همان مرحله ی اول داوری ها حذف می شدند؛ یا حتی شاید خود عکاس اگر ایرانی بود، رویش نمی شد عکسها را برای جشنواره یا مسابقه ی عکس … ارسال کند ! کاری به این ندارم که بسیاری از عکاسان ایرانی، به دلیل ترس از بازداشت و درگیری و خیلی مسائل دیگر برای عکاسی به خیابان ها نرفتند و یا آنهایی که رفتند و عکسی کردند، یا جرات نکردند عکسهایشان را جایی منتشر کنند، یا بازداشت شدند! این را به شخصه مطمئنم، چون دیدگاه عکاسی بسیاری از همکاران و دوستانم در ایران را می دانم. ما ایرانی ها همیشه فکر می کنیم حقمان را می خورند و پایمال می کنند، در حقمان ناداوری می کنند، آنها (همان بیگانگان) … اما یک بار، دوبار، سه بار حقمان را می خورند، نه همیشه ! ما همیشه می بازیم و فکر می کنیم که حق با ما بوده است و اتفاقات دیگری ( مثل همان دست های پشت پرده که امیر قلعه نویی می گفت ! ) در کارند ؛ اما هیچگاه نخواستیم و نمی خواهیم باور کنیم که اشتباه از خودمان است … کم کاری از خودمان است … خودمان راه را اشتباه می رویم … خودمان اشتباه فکر می کنیم، نه همه ی جهان ! بیاییم کمی دیدگاهمان را، طرز فکرمان را تغییر بدهیم … شاید آن موقع توانستیم به دنیا ثابت کنیم که حق با ماست!

منبع : http://www.imanfarzin.blogfa.com/post-204.aspx

اشتراک گذاری

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.