محال بوده است که زنگ خانه به صدا درآید و تو مواجه شوی با همسایه که با لبخندی دلنشین دسته گلی را به تو تقدیم کند:
این گلها برای شماست روز خوبی داشته باشید.
اما برای خودت استکانی چای ریخته ای و منتظری تا کمی از داغی آن کاسته شود در همین فاصله کوتاه مسلسل وار با خبرهایی مواجه می شوی که به گونه های مختلف به تو می رسند.
حیرت زده میخکوب حادثه ها می شوی.
روزگار یا هر چه نامش را بگذاریم گلی را پرپر و به دست باد سپرده است.
واژه های نه، خدای من، حیف،ناگهان، ناکام ، و نابهنگام در مغز و قلب تو ردیف می شوند.
چای یخ زده ات را کنار می گذاری، صندلی ات را بر می گردانی به سمت پنجره و به آسمان خیره می شوی، بغضت می گیرد.
سید محمود موسوی، بجز اینکه عکاس بود، بر این باور بود که عمرش را فدای کار جمعی کند و از آن طریق با هم بودن را در کانون عکس اصفهان تجربه نمایند و با این راهبرد امروز شاهد عکاسان اصفهانی هستیم که این جوان هنرمند در رشدشان موثر بوده است.
او تنها در خاک آرمیده اما آرزوهایش هنوز زنده اند و تا ابد زنده خواهند بود.
انجمن عکاسان ایران نبود صرفا جسمانی سید محمود موسوی را به خانواده محترم شادروان و جامعه عکاسی ایران تسلیت می گوید.
هیأت مدیره انجمن عکاسان ایران