سومین نمایشگاه انفرادی نازلی عباسی با عنوان” میان صید و سایه ات” جمعه 22خرداد ماه در گالری شیدایی افتتاح خواهد شد.آثار این نمایشگاه با محوریت عکاسی و با نگاهی زنانه به زندگی،مرگ،نوستالژی و هجرت خلق شده اند. عباسی همچون پروژه های پیشین خویش عکسهای قدیمی یک آلبوم خانوادگی را دستمایهی خلق اثر قرار داده است و آنها را با عکاسی مستند از بازار رشت در آمیخته است. نگاهی که همچون آثار نمایشگاههای پیشین او،احساسات مخاطب و تجربه زیست او را به چالش میکشد. چالشی از جنس آنچه در ” کهنه دکمه ها” و ” برای زنی که نمی شناسم” پیش از این توسط وی مطرح شده بود.
عباسی در مورد شکل گیری این مجموعه چنین می گوید:
” به خانهای پا نهادم که در آن زمان ایستاده بود. گویی به پنجاه سال پیش از زمان حال رفته بودم. زمان در جای جای خانه متوقف شده بود. اشیا،مبلمان کهنه، لباسهای داخل گنجه،کتابها،صفحههای گرامآمفون،اسباببازی بچهها وآلبومهای خانوادگی خاک گرفته،همه چیز دست نخوره باقی مانده بود.گویی صاحبان خانه بیآنکه مجال گردآوری وسایلشان را داشته باشند به ناگاه، ناچار به هجرت شده بودند.هجرتی که سخت و ناخواسته بود.کودکی که آن خانه را ترک کرده بود حتما دلبستهی عروسکاش بود وزنی که آن خانه را ترک کرده بود بی شک آرزو داشت پیراهن سفید عروسی اش را از داخل کمد بردارد و با خود ببرد، اما افسوس که روزگار اجازهی دلبستن به انسان نمی دهد. گاه ناچاری دل بکنی، حتی از آلبوم عکسهای خانوادگی. آلبومی پر ازعکس آدمهایی که دیگر تکرار نخواهند شد.
عکسهایی که وقتی زمان زیادی از آنها میگذرد به جای نمایش شیرینی لحظات زندگی، حسرت وآهی بلند را به همراه دارند و یادآور فقدان هستند . دیدار این خانه ی سحرانگیز به طور اتفاقی همزمان شد با عکاسی مستند از بازار رشت. ماهیهایی که در سینیهای فلزی پر از خط و خش با چشمهای گشاده و دهان باز آرمیده بودند، برای من شباهتی به این عکسها داشتند. ماهی هایی که دیگر نماد زندگی و جنب و جوش و زایش نبودند .ماهیهایی با چشمان مات و بی روح که ذهن بیننده را پرتاب می کردند به سوی یاد آوری مرگ ونیستی.
این مجموعه ،جایی میان ماهیهای صیدشده و سایهی آدمهایی که دیگر نیستند ، در خلوت روزهای قرنطینه و پاندمی کرونا درذهن من شکل گرفت وادامه پیداکرد. و امروز”میان صید و سایه ات”حکایت زندگی ، مرگ ، نوستالژی و هجرت است.”
.
لینک کوتاه | https://www.doorbin.net/news/7f68