غيره، يادداشت

نقدنمايشگاه‌هاي عكس‌ تاريخ معاصر ايران در سعدآباد

شمار نمايشگاه‌هاي عكس آنقدر زياد شده است كه ديگر عكاسان حتي نمي‌‌دانند عكس‌هايشان در كجا به نمايش درمي‌آيد.
چندي است نمايشگاه تاريخ معاصر ايران در كاخ موزه سعدآباد افتتاح شده است و مشتاقان به تاريخ معاصر ايران مي‌توانند سري كاملي از عكس‌هاي قبل و بعداز انقلاب به همراه لباس‌هاي همسر شاه معدوم را در موزه مردم‌شناسي اين مجموعه به تماشا بنشينند.
اين نمايشگاه توسط حميد بقايي(معاون رئيس‌جمهور و رئيس سازمان ميراث فرهنگي؛ گردشگري و صنايع دستي) افتتاح شد و همه از بقايي گرفته تا عليرضا مقيمي(مدير مجموعه سعدآباد) با خوشحالي؛ از برگزاري اين نمايشگاه سخن مي‌گويند و آن را لوح زريني در پرونده كاري خود مي‌پندارند.
ازآنجا كه مديريت در بخش‌هاي متخلف دولتي و ازجمله مجموعه‌هايي مانند سعدآباد نبايد كار چندان سختي باشد، لذا برگزاري نمايشگاه و جشنواره‌هاي مختلف؛ مي‌تواند بخشي از اسباب مشغله‌ي مديران را فراهم كند اما كار زماني قابليت نقد پيدا مي‌كند كه اين دست از مديران به خاطر عدم مشاوره با صاحب‌نظران و بزرگان هر رشته و با استفاده از كارمندان و افراد غيركارشناس، اين جشنواره‌ها و نمايشگاه را برپا مي‌كنند. اين مي‌شود كه در بازتاب رسانه‌اي رويدادهاي نمايشگاه‌هايي مانند آنچه در سعدآباد رخ داده با آنچه كه به عنوان مثال در يك گالري خصوصي رخ مي‌دهد، اختلاف فاحشي به چشم مي‌خورد.
اما در سعدآباد چه گذشت؟!‌
چندي پيش و همزمان با سالگرد پيروزي شكوهمند اسلامي بسياري از رسانه‌ها سراغي از عكاسان زمان انقلاب گرفتند و جاي بسي تاسف كه حال برخي از بزرگان آنها همچون پرتويي و ابوطالب امام را وخيم يافتند. اين عكاسان در آن برهه از زمان با حضور در تمام صحنه‌ها، جان بر كف گرفته و اسنادي از آن روزگاران را به ثبت رساندند ولي امروز برخي از آنها در كنج اتاق‌هاي خود در جدال ميان مرگ و زندگي هستند و كمتر كسي سراغي از آنها مي‌گيرد.
اما در نمايشگاه تاريخ معاصر در سعد‌آباد، به جز اتاقي كه به لباس‌هاي فرح پهلوي اختصاص داده شده بود، چندين غرفه و اتاق به نمايشگاه عكس‌هاي دوران پيش از انقلاب و برگه‌هايي از بعداز انقلاب اختصاص داده شده بود. اما اگر كيفيت بد چيدمان عكس‌ها را ناديده بگيريم؛ در معرفي عكس‌ها نيز پايبندي اخلاقي نسبت به درج نامه عكاس در معرفي عكس‌ها احساس نمي‌شد.
در اين نمايشگاه؛ عكس‌هايي از ابوطالب امام، عطاالله اميدوار، حسين پرتويي و … ساير عكاسان زمان انقلاب به نمايش درآمد ولي معدود بازديدكنندگان آن نتوانستند نام عكاسان اين آثار را شناسايي كنند.
اما عليرضا مقيمي وقتي دربرابر اين پرسش قرار مي‌گيرد كه آيا نام عكاس بايد در ذيل عكس ثبت شود يا خير؛ سوال ما را با سوال ديگري پاسخ مي‌دهد: در مورد اينكه بايد نام عكاسان نيز در ذيل عكس بيايد يا نيايد چيزي نمي‌دانم. اما قول مي‌دهد كه درباره حقوق معنوي عكاسان تحقيق كند.
اگر باور داشته باشيم كه مديران دولتي به دليل برخورداري از امكانات مالي، اصلي‌ترين حاميان هنر و هنرمند هستند، بايد اطمينان داشته باشيم كه اين گروه هرگز در احياي حقوق هنرمندان كوتاه نيامده و با دفاع از ارزش‌هاي كاري آنها؛ بي‌نظمي‌هاي كاركنان خود را نيز در اين موضع بي‌عقوبت نمي‌گذارند.
منبع: ايلنا

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *