عكس مطبوعاتي عكسي است كه علاوه بر ثبت لحظات بايد به نحوي ارائه دهنده ارزشهائي خبري نيز باشد

مقدمــه :
از زمان پيدايش هنر عكاسي و از هنگامي كه عكس به مطبوعات راه يافت تا به اروز عكس جز جدايي ناپذير روزنامه ها شده است امروزه از عكس در مطبوعات به عنوان مكمل و متمم خبر استفاده مي شود طوري كه روزنامه بدون عكس در ذهن روزنامه خوان امروزي قابل تصور نيست .
از سوي ديگر مطبوعات براي جذب بيشتر مخاطبان و ايجاد بازار رقابت مي كوشند تا با استفاده از تهجيزات مجهز و آخرين تكنيكهاي عكاسي بهترين نشريه را براي مخاطبان آماده نمايند .
حرفه عكاسي امروزه يكي از رشته هاي هنري پر طرفدار و پر درآمد به شماره مي رود و عكاسان مي توانند در شكلهاي مختلف آن از جمله عكاسي طبيعت ، عكاسي صنعتي ، عكاسي پروژه و . . . فعاليت نمايند .
در تحقيق حاضر سعي شده است تا مطالبی به اختصار در زمينه كاربرد عكس در مطبوعات بيان شود هر چند تحقيق و پژوهش در اين ميدان وسيع در قالب اين چند سطر نخواهد گنجيد .
عكس چيست ؟
عكس در واقع ثبت لحظاتي جالب از فعاليتهاي بشر است
عكس مطبوعاتي :
عكس مطبوعاتي عكسي است كه علاوه بر ثبت لحظات بايد به نحوي ارائه دهنده ارزشهائي خبري نيز باشد
عكس مطبوعاتي با عكسهاي يادگاري و نمايشگاهي متفاوت است و بايد داراي تحرك و هيجان در عكسهاي خبري روشنی و وضوح از نظر فني و نشان دهنده خشم و نفرت و مظلوميت و نگراني مخاطب آن باشد .
تاريخچه عكس مطبوعاتي :
اولين تصوير خبري در روزنامه ايلومسترتيد لندن نيوز در چهارم ژوئن 1842 به چاپ رسيد اين تصوير بصورت نقاشي سوء قصد به ملك ويكتوريا را در 30 مه 1842 نشان مي داد درآن زمان براي تهيه كليشه فلزي ابتدا تصوير را بر روي چوب حكاكي و سپس با استفاده از مواد فلزي و مذاب جاهاي خالي را پر مي كردند تا كليشه آماده چاپ شود . در 21 ژانويه 1897 روزنامه نيويرك تيربون در آمريكا اولين روزنامه اي بود كه با استفاده از ترام بجاي كليشه اولين عكس مطبوعاتي را در تيتراژ وسيع چاپ كرد و بدين ترتيب به كار هنرمندان حكاك خاتمه داد در سال 1891 حدود 1000 هنرمند حكاك بيش از 10 هزار قطعه تصوير كنده كاري شده را براي مطبوعات آماده مي كردند .

انواع عكسهاي مطبوعاتي:
با توجه به نيازهاي بسيار گسترده بشر امروزي تقسيم بندي عكسهاي مطبوعاتي كار بسيار دشواري است.
عكسهاي مطبوعاتي را مي توان از نظر محتوا ، معيار انتخاب ، شناخت نوع عكس براي ارائه برنامه به عكاسان مطبوعات تقسيم نمود كه به شرح زير است .
1 ـ عكس با سورژه هاي متحرك :
تمام عكس هاي مطبوعاتي بايد داراي سوژه باشد از مسابقه يك دونده گرفته تا ملاقات سران دو كشور همچنين عوامل طبيعي چون زلزله و سيل. نورپردازي در اين نوع از عكسها بسيار مهم است و مي توان با اين تكنيك عكسهاي بسيار متحرك را از سوژه هاي ثابت تهيه كرد .
تحرك در عكسهاي مطبوعاتي را مي توان به دو نوع تقسيم كرد.
الف : عكس سوژه هاي متحرك فيزيكي : در واقع گرفتن عكس از لحظات مهم يك رويداد ورزشي ، سياسي ، فرهنگي و . . . . است . اين نوع عكسها گرانترين عكسهاي مطبوعاتي است
ب : عكس با سورژه هاي متحرك غير فيزيكي : در اين قسمت قدرت دوربين و تكنيك و احساس عكاس در هم مي آميزد و به عكس تحرك مي دهد ثبت حس مظلوميت در يك چهره ، حس نياز ، احساس خشم و تنفر از طريق عكس به بيننده القاء مي شود از جمله مصاديق تحرك غير فيزيكي است .
2 ـ عكس هاي ناگهاني
اين نوع عكسها از زيباترين و جالبترين عكسها است و در گرفتن عكس ، عكاس حرفه اي متر صد فرصتي است تا در يك لحظه از ارتفاقات خاص مثل به زمين خوردن يك رئیس جمهور از لحظه سقوط هواپيما عكسبرداري نمايد .
3 ـ عكسهاي غير فوري و آرشيو :
اين نوع از عكسها معمولاً قبل از وقوع رويداد تهيه مي شود و بعد ها هنگام بروز اتفاق اگر عكاس در صحنه هم حضور نداشته باشد مي توان از اين عكسها استفاده مطبوعاتي نمود .
امروزه نحوه آرشيو عكسها با پيشرفت تكنولوژي تغيير كرده است و عكسها بصورت ميكرو فيلم و يا در حافظه كامپيوتر آرشيو مي شود .
4 ـ عكس هاي تزئيني :
عكسهاي نزئيني جنبه خبري ندارند اما مطالب جنبه تصويري مي دهند . عكسهاي تزئيني بيشتر در مجله ها مورد استفاده قرار مي گيرد .
5 ـ عكسهاي فجيح :
عكسهاي فجيح ثبت لحظات غير متعارف از زندگي انسان است و به عبارتي عكسي كه روح خواننده را جريحه دار مي كند و عكسي كه مهوع است عكس فجيح ناميده مي شود .
در خصوص انتشارات عكسهاي فجيح دو نظر وجود دارد گروهي موافق آن هستند چون معتقد هستند كه اين گونه عكسها در ذهن انسان اثر منفي دارد گروهي نيز معتقدند اگر اثرات مثبت عكس بيشتر از اثرات منفي آن باشد مي توان آنرا منتشر نمود .
ويرايش يا اديت عكس :
ويرايش يعني حذف قسمتهاي زايد عكس بمنظور بزرگنمايي سوژه است .
ممكن است يك عكس از لحاظ فني و خبري مناسب باشد اما در همين عكس گاهی سوژه هاي اضافي ديده مي شود كه موضوع اصلي را تحت الشعاع قرار مي دهد .
مونتاژ عكس :
تركيب دو يا چند عكس را كه يك عكس با سورژه واحدي را سازد مونتاژ مي گويند مونتاژ عكس كاري هنري و آتيله اي است مونتاژ عكس اگر منجر به خبر ساختگي و جعلي نگردد در قسمتهاي غير حساس خبري مجاز است

كولاژ :
تركيب عكس با عوامل ديگر نظير طرح يا كاريكاتور را كولاژ مي گويند كولاژ بيشتر در مجله ها و روي جلد آنها مورد بهره برداری قرار مي گيرد .
شرح عكس نويسي :
شرح عكس نويسي هنري است كه نيازمند تدبير تجربه ، تبحر فراواني است . شرح عكس نويس بايد با پيشرفتهاي روزنامه نگاري آشنا باشد و در نوشتن و اداي مطلب سرعت داشته باشد .
شرح عكس نويسي بر اساس انواع عكس به شرح زير طبقه بندي مي شوند .
1 ـ عكسهاي مهم خبري
2 ـ عكسهاي خبري روزمره
3 ـ عكسهاي عمومي
4 ـ عكسهاي جنايي
5 ـ عكسهاي پرتره يا فردي
6 ـ عكس روز
در عكسهاي خبري مهم شرح عكس نويس بايد از نثر توضيحي استفاده نمايد در عكسهاي خبري روزمره شرح نبايد مفصل باشد اما بايد بازگو كننده تمام زواياي عكس باشد در عكس هاي عمومي شرح عكس نويس بايد بكوشد تا به ريشه و روح مطلب وارد شود و در عكسهاي جنايي نبايد به دايره قضاوت و پيشداوري كشانده شود . در عكسهاي پرتره شرح عكس از چند كلمه و ذكر نام و عنوان شخص تجاوز نمي كند شرح عكسهاي روز بايد ظريف ، توضيحي ، بدون غرض اما هوشمندانه باشد .
چاپ عكس در مطبوعات :
عكسها به سه شكل افقي عمودي و مربع در مطبوعات به چاپ مي رسند كه شكل افقي طبيعي ترين عمودي دراماتيك ترين و شكل مربع نا مناسبترين آنها است .
عكس در طراحي افقي : چون عكسهاي فردي معمولاً يك ستوني است استفاده از آنها در هر مطلب افقي آسان است و مي توان آنها را در كنار تيتر و مطالب قرار داد . طول هر ستون مطلب مربوط به اين عكس بايد نزديك به حدود 4 سانتي متر باشد
عكس در طراحي عمودي :
در طراحي عمودي عكس در بالاي مطلب قرار مي گيرد و به ترتيب عكس ، شرح عكس ، تيتر و متن مي آيد .
اندازه عكس در مطبوعات :
اندازه عكس را بيشتر قدرت سوژه عكس تعيين مي كند و بايد طوري طراحي شود تا در نگاه اول مخاطب را به خود جلب نمايد

دو عكس از يك موضوع :
اگر دو عكس در اختيار باشد يكي از آنها نشان دهنده كليت و ديگري نشان دهنده جزئيات سوژه است در چاپ اين دو كنار هم قرار مي گيرد كه يكي بزرگتر و ديگري كوچكتر است از اين عكسها مي شود هم به صورت افقي يا عمودي استفاده نمود .
گفتار پاياني :
از آنچه گفته شد مي توان نتيجه گرفت كه عكاسي مطبوعاتي حرفه اي است جاذب و در عين حال پرخطر كه عكاس براي رسيدن به هدف مي بايست دوره هاي عالي را طي و همچنين تجربه لازم را كسب نمايد و با استفاده از تجهيزات پيشرفته زمينه لازم جهت جذب مخاطبين را به مطبوعات روز به روز پرنگتر نمايد .

منبع:وب سایت حوزه هنری ارومیه
نویسنده:داریوش علیزاده

- حافظه دوربين:

اگر حافظه دوربين تان فقط همان 8 يا 16 مگابايتي است که همراه با دوربينتان فروخته شده خريد يک حافظه حداقل 128 MB را در صدر ليست خريد هايتان بگذاريد. اگر 256 MB باشد که چه بهتر. اين خريد را در اولين فرصت و يا با اولين پول زبان بسته ای که گيرتان افتاد انجام دهيد که تاخير بای نحو کان جايز نيست!

- عکسهاي ضميمه ايميل را کوچک کنيد:

اگر مي خواهيد عکسهاي دوربين تان را براي دوستان و آشنايان ايميل کنيد، دانلود کردن يک عکس يک مگابايتي را به آنها تحميل نکنيد مگر اين که قصد آزار آنان را داشته باشيد که آن حرف ديگری است. اگر بلد نيستيد هر چه سريعتر روش کوچک کردن عکسها به اندازه 480*640 و يا 240*320 را ياد بگيريد و از آنها در ايميل استفاده کنيد. با ساده ترين نرم افزارهای گرافيکی نيز اين کار ممکن است.
- ساعت دوربين را تنظيم کنيد:

يکي از توانائيهاي بسيار جالب دوربين هاي ديجيتال نگهداري اطلاعات عکس از جمله تاريخ و ساعت همراه با عکس مي باشد. اين اطلاعات در فايل عکس ذخيره مي شود و بنابر اين همواره اطلاعات جالبي از زمان و شرايط عکس برداري در اختيار خواهيد داشت. اين اطلاعات مفيد و ارزشمند را از دست ندهيد.

- به آرشيو عکسهايتان سر و سامان دهيد:

با داشتن دوربين ديجيتال بعد از مدت کوتاهي کامپيوترتان پر از عکسهاي مختلف خواهد شد که براي پيدا کردن يک عکس خاص مجبور مي شويد يک عالمه عکس را مرور نماييد. شايد اخر هم موفق به پيدا کردن عکس مورد نظر خود نشويد!! (بقول معروف شتر با بارش در کامپيوترتان گم می شود). براي جلوگيري از اين مشکل اول از همه عکسها را بر طبق زمان و رويدادها در دايرکتوريهاي مختلف قرار دهيد و از نرم افزارهاي آلبوم عکس موجود براي دسته بندي و مديريت عکسهايتان استفاده کنيد. قبل از اينکه دير شود به اين نصيحت وبلاگانه من گوش داده و اين کار را بکنيد.

- تنظيم هاي پيش فرض دوربينتان را مطابق سليقه خودتان تغيير دهيد:

بيشتر دوربين ها براي نحوه گرفتن عکسها تنظيم هايي را در اختيار کاربر قرار مي دهند. پيشنهاد من اين است که بالاترين رزولوشن، بهترين کيفيت (فشردگي کمترJPEG)، تراز سفيدي گرم (ابري) و فلاش خاموش را به عنوان تنظيم هاي پيش فرض دوربينتان انتخاب کنيد.

- عکس بگيريد!:

اگر براي عکاسي کمي وقت صرف کنيد از سرعت عادت کردن با همدم جديدتان تعجب خواهيد نمود. يک عالمه عکس بگيريد. از هر چه و هر جا که بنظرتان جالب بود عکس بگيريد. از دوربينتان لذت ببريد. بعد ازمدت کوتاهي بقول قديميها دوربينتان مثل موم در دستانتان جاي خواهد گرفت... حالا از اين موم هر شکلي که مي خواهيد مي توانيد بسازيد.
اگر خوش بحالتان شده و يک دوربين ديجيتال جديد خريده ايد، مبارکتان باشد و اصلا نترسيد! براي استفاده از دوربينتان ليستي از چيزهايي که بايد در مورد آن بدانيد را تهيه کرده ام که به شما در استفاده صحيح از دوربينتان کمک مي کند.

گردآوری شده در:
خانه عکاسان حوزه هنری استان مرکزی

مسعود : خواهش میکنم

سپاس

مشخصات کلی:دوربین حرفه ای - وزن بدون باتری 1180 گرم و با باتری 1340 گرم

مشخصات حسگر و تصویر:حسگر CMOS با کیفیت 16.2 مگاپیکسل - اندازه فول فریم 23.9 × 36 میلی‌متر ((Full frame (36 x 23.9 mm)

فیلم:ابعاد Full HD - سرعت 30 فریم بر ثانیه

لنز: زوم اپتیکال در حین فیلمبرداری

عکسبرداری:سرعت شاتر از 1/8000 ثانیه تا 30 ثانیه - ایزو اتوماتیک و 100 و 200 و 400 و 800 و 1600 و 3200 و 6400 و 12800 و (204800 در حالت تقویت شده) - فاقد فلاش داخلی - قابلیت نصب فلاش خارجی از طریق Hot-shoe و اتصال به صورت بی‌سیم (Hot-shoe, Wireless plus sync connector) - تکنولوژی تشخیص چهره - تکنولوژی تشخیص لبخند

صفحه نمایش:3.2 اینچ با رزولوشن 921,000 پیکسل - Live View

سایر مشخصات:ذخیره بر روی کارت حافظه Compact Flash (Type I, XQD) x2 - باتری یون لیتیوم استاندارد

نام ها ديگر : Nikon SLR D4

عکاسی نجومی در مراحل مختلف خود نیاز به نرم‌افزارهای خاص دارد. کنترل دوربین، کمک به فوکوس دقیق، اتوماسیون در ورود فایلهای عکس، کالیبراسیون، هم‌تراز سازی، پشته سازی، بهبود و اصلاح عکس‌ها، Auto-guiding و ...

در این مطلب چند نرم‌افزار معروف در زمینه کالیبراسیون، Stacking و Aligning معرفی می‌شود.


کالیبراسیون فایل خام نوعی پردازش فایلهای خام نجومی است تا هم سیگنال‌های ناخواسته (مانند اختلالاتی که در اثر گرمای سنسور ایجاد می‌شود) حذف گردد و هم سایر اختلالات مانند وین‌یتینگ. پس از این اصلاحات، فایل خام با دقت بیشتری نمایانگر شدت و کیفیت نوری خواهد بود که به سنسور دوربین رسیده است.
هر چند نرم‌افزارهای معمول مانند نرم‌افزارهای پروسس فایل خام DPP و Capture NX مخصوص دوربینهای کنن و نیکون و نیز نرم‌افزارهای ثالث مانند ACR قادر به پردازش‌های مشابهی هستند اما برای پردازش و اصلاح عکسهایی که در شرایط خاص عکس‌های نجومی تهیه می‌شود، استفاده از نرم‌افزار مخصوص، کار عاقلانه‌تری خواهد بود و نتیجه بهتری خواهد داشت.

هم‌تراز کردن (Aligning) عکسهای نجومی به معنای منطبق کردن چندین عکس بر روی یکدیگر است. این فرآیند می‌تواند کاربردهای مختلفی داشته باشد مثلاً استفاده از چند شات با زمان کم و ترکیب آن‌ها برای حصول به اکسپوز طولانی‌تر.

مرحله Stacking شامل ترکیب عکس‌ها برای رسیدن به یک فایل جامع با استفاده از الگوریتم‌های مختلف مانند متوسط‌گیری و تجمیع اطلاعات است.
به عنوان مثال اکسپوز طولانی بدون سیستم‌های ردیاب باعث ایجاد خطوط بجای ستاره‌ نقطه‌ای خواهد شد. برای تهیه عکس‌هایی که نیاز به اکسپوز طولانی دارد، می‌توان چندین شات با زمان‌های کمتر تهیه کرد و سپس آن‌ها را بر مهم منطبق نموده و در ‌‌نهایت ترکیب نمود. همچنین در عکاسی نجومی Motor-driven می‌توان برای کاهش خطاها، زمان شاتها را کاهش داد ( ۳-۴ دقیقه) و در عوض تعداد شات‌ها را اضافه کرد و در نهایت فریم‌ها را ترکیب نمود.
در این‌جا به برخی از نرم‌افزار معروف در عکاسی نجومی اشاره خواهیم کرد که برای فرآیندهای فوق استفاده می‌شوند. یعنی امکان کالیبراسیون و تصحیح فایل، Aligning و Stacking را برای کاربر فراهم می‌کنند. برخی از این نرم‌افزار‌ها در سایر مراحل عکاسی نجومی مانند اتوماسیون در ورود فایل‌ها، بهبود عکس، کمک به فوکوس و کنترل دوربین نیز کاربرد دارند که خارج از بحث ما است. در مورد هر نرم‌افزار، لینک به سایت اصلی ارائه خواهد شد. نرم‌افزارها به صورت مجزا برای سیستم ویندوز و مک فهرست می‌شوند:

الف- سیستم ویندوز:

نرم‌افزار Deepsky Stacker: یک نرم‌افزار رایگان برای کالیبراسیون، هم‌تراز سازی و پشته سازی
نرم‌افزار Regim: نرم‌افزار رایگان برای کالیبراسیون، هم‌تراز سازی و پشته سازی
نرم‌افزار IRIS: نرم‌افزار رایگان برای کنترل دوربین، ورود فایل‌ها، کالیبراسیون، هم‌تراز سازی و پشته سازی
نرم‌افزار RegiStax: رایگان. برای پشته سازی
نرم‌افزار Nebulosity: غیررایگان، برای کنترل دوربین، کمک فوکوس، دریافت تصاویر، کالیبراسیون و پروسس تصاویر
نرم‌افزار AIP: غیررایگان، برای کالیبراسیون، اصلاح تصویر و بهبود عکس
نرم‌افزار ImagePlus: غیر رایگان، کالیبراسیون و اصلاح و بهبود عکس
نرم‌افزار AstroArt : غیررایگان، کنترل دوربین و انواع پروسس عکس
نرم‌افزار PixInsight: غیررایگان، کالیبراسیون، اصلاح و بهبود عکس
نرم‌افزار Maxim DSLR: غیررایگان، کنترل دوربین و انواع پروسس عکس
نرم‌افزار StarStax : رایگان، برای پشته سازی


ب) سیستم مک:

نرم‌افزار Keith's image Stacker: غیررایگان، برای پشته سازی در عکاسی نجومی
نرم‌افزار Lykenos: رایگان، برای پشته سازی و سایر پروسس‌ها
نرم‌افزار Astrostack: غیررایگان، برای پشته سازی و سایر پروسس‌ها
نرم‌افزار Nebulosity: غیررایگان، کنترل دوربین، کمک فوکوس، دریافت تصویر، کالیبراسیون و پشته سازی و سایر پروسس‌ها
نرم‌افزار PixInsight: غیررایگان، کالیبراسیون و انواع پروسس عکس
نرم‌افزار StarStax : رایگان، پشته سازی

آموزش ثبت حرکت در عکس و تصاویر

اطلس ای مارکت به نقل از هنر دیدنی : در این مقاله برای شما دوستان عزیز ثبت حرکت و یا سوژه های متحرک را به صورت عکس ثابت یاد می دهیم . به تصویر کشیدن حرکت در عکس موضوعی است که اکثر عکاسان فقط هنگامی که از رویدادهای ورزشی یا اشیا متحرک پر سرعت عکاسی می کنند به آن می اندیشند. اما علاوه بر عکاسی ورزشی که ثبت حرکت درآن یک گزینه عالی برای عکاسان است تقریبا در تمامی شاخه های عکاسی به تصویر کشیدن حرکت کاربرد داشته و با کمک این تکنیک می توان تصاویر زیبایی خلق نمود. فارغ از اینکه آن حرکت چقدر آهسته، کوچک و یا ظریف باشد.

نکته های کاربردی برای ثبت حرکت در تصاویر
1- از سرعت شاتر پایین تر استفاده کنید
دلیل اصلی به تصویر کشیده شدن حرکت در عکس اینست که مدت زمانی که دریچه شاتر باز می ماند به مقداری است که سنسور دوربین فرصت کافی برای ثبت حرکت سوژه را دارد.
لذا مهمترین نکته برای ثبت حرکت در تصویر استفاده از سرعت شاتر کمتر است. وقتی شما از سرعت شاتر بالا استفاده می کنید ( مثلا 400/1 ) باز و بسته شدن شاتر چنان سریع اتفاق خواهد افتاد که فرصتی برای به تصویر کشیده شدن حرکت سوژه باقی نمی ماند. مگر اینکه سوژه شما سرعت خیلی بالایی داشته باشد. اما اگر از سرعت شاتر پایین تر( مثلا 1 ثانیه ) استفاده کنید سنسور دوربین تمام حرکاتی را که سوژه در طی مدت یک ثانیه انجام داده است ثبت خواهد کرد.
چگونه سرعت شاتر را انتخاب کنیم ؟
اینجاست که میزان سرعت حرکت سوژه شما مطرح می شود. عکاسی از یک حلزون در حال حرکت و یک اتومبیل در پیست مسابقه با سرعت شاتر یکسان می تواند نتایج کاملا متفاوتی را در پی داشته باشد.
فاکتور دیگری که در تعیین سرعت شاتر باید به آن توجه کرد میزان نور محیطی است که عکاسی در آنجا انجام می شود. استفاده از سرعت شاتر پایین به این معناست که شما اجازه می دهید نور بیشتری وارد دوربین شود و در نتیجه این خطر بوجود می آید که عکس شما دچار نوردهی بیش از حد (over expose ) شود. ما در ادامه مطلب روش هایی را برای کنترل نور ورودی به دوربین معرفی خواهیم کرد که شما با استفاده از آنها خواهید توانست با نگرانی کمتری نسبت به این موضوع، سرعت شاتر خود را کاهش دهید.
بنابر توضیحاتی که داده شد این سوال که برای ثبت یک حرکت چه سرعت شاتری مناسب است پاسخ قطعی ندارد و با توجه به پارامترهایی مانند سرعت حرکت سوژه ، نور محیط، میزان نورانی بودن خود سوژه و میزان حرکت و کیفیتی که عکاس برای به تصویر کشیدن حرکت مد نظر دارد پاسخ متفاوت خواهد بود. بهترین راه برای یافتن پاسخ این سوال تجربه کردن است که دوربین های دیجیتال برای اینکار ایده آل هستند زیرا شما می توانید بدون صرف هزینه خاصی هر تعداد عکس که مایل باشید با آنها بگیرید.

2- دوربین را کاملا ثابت نگه دارید
دو راه برای ثبت حس حرکت در عکس وجود دارد، یکی اینکه سوژه متحرک باشد و دیگری اینکه دوربین متحرک باشد (یا هر دو). در اکثر عکس های از این دست این سوژه است که حرکت می کند. در اینگونه موارد شما باید هر کاری که از دستتان بر می آید انجام بدهید تا دوربین در حین ثبت تصویر کاملا ثابت و بودن کوچکترین حرکتی باشد، در غیر این صورت به دلیل سرعت پایین شاتر علاوه بر حرکت سوژه حرکت دوربین نیز در تصویر ثبت شده و باعث افت کیفیت تصویر و از بین رفتن زیبایی عکس خواهد شد. حتی الامکان سعی کنید از سه پایه استفاده کرده یا اینکه دوربین را در جایی کاملا ثابت قرار دهید. حتی بهتر است بجای فشردن شاتر از ریموت کنترل استفاده کنید تا فشار انگشت شما بر روی دکمه شاتر باعث تکان خوردن دوربین نشود.

3- استفاده از حالت تقدم شاتر (Shutter Priority Mode)
همانطور که در بالا توضیح دادیم، مهمترین نکته برای ثبت حرکت در یک عکس، تنظیم سرعت شاتر است. حتی یک تغییر کوچک در سرعت شاتر می تواند تاثیر زیادی روی عکس شما داشته باشد. بنابراین شما باید هنگام تنظیم دوربین مدی را انتخاب کنید که بتوانید حداکثر کنترل را روی سرعت شاتر داشته باشید. پس باید مد دوربین خود را روی حالت تنظیم دستی و یا حالت تقدم شاتر (Shutter Priority Mode) قرار دهید. همانطور که در قبلادر اینجا توضیح دادیم این حالت، حالتی است که به شما اجازه می دهد سرعت شاتر را خودتان انتخاب کرده و دوربین خود، تنظیم سایر پارامترها مانند اندازه دریچه دیافراگم را بر عهده می گیرد و در نتیجه دیگر لازم نخواهد بود که شما نگران سایر تنظیمات باشید.
این حالت برای گرفتن عکس هایی که در این مقاله مد نظر ماست بسیار پرکاربرد و مفید است زیرا شما می توانید با استفاده از این حالت، سرعت شاتر دلخواهتان را انتخاب کنید و اطمینان داشته باشید که سایر تنظیمات را خود دوربین به درستی انجام خواهد داد و جای نگرانی برای خراب شدن عکس نیست.

راه دیگر انتخاب مد تنظیم دستی و تنظیم همه پارامترهای دوربین توسط خودتان است.
در نور شدید چگونه از سرعت شاتر پایین استفاده کنیم ؟
همانطور که قبلا گفتیم استفاده از سرعت شاتر پایین باعث راه یافتن نور بیشتری به داخل دوربین می شود و خطر خراب شدن عکس در اثر جذب بیش از حد نور توسط سنسور(over expose) را افزایش می دهد. بنابراین ما باید به دنبال راهی باشیم که بتوانیم این خطر را خنثی کنیم.
در زیر ما به سه راه اصلی برای کاهش دادن این خطر اشاره خواهیم کرد. و البته راه چهارمی هم هست و آن اینست که منتظر شویم تا هوا تاریکتر شود ! به همین علت است که اکثر عکسهای ازین دست، شب هنگام و یا در زمان طلوع یا غروب خورشید گرفته می شوند.

1- انتخاب دیافراگم بسته تر
یکی از راه های مبارزه با ورود نور به دوربین تنظیم دریچه دیافراگم روی حالت های بسته تر است. بدیهی است هر چه این دریچه بسته تر باشد نور کمتری وارد دوربین خواهد شد. اگر شما حالت تقدم شاتر (Shutter Priority Mode) را انتخاب کرده باشید دوربین به صورت خودکار این کار را انجام خواهد داد. اما اگر می خواهید دوربین را به صورت دستی تنظیم کنید باید هر مقدار که سرعت شاتر را پایین تر انتخاب می کنید اندازه این دریچه را کوچکتر انتخاب کنید تا میزان نور ورودی به دوربین متناسب باقی بماند.
شاید فکر کنید که متناسب نگه داشتن این دو پارامتر با یکدیگر کار سختی باشد اما اینطور نیست. زیرا اندازه این دو پارامتر در دوربین ها بصورت پله به پله در نظر گرفته شده است. این پله ها طوری طراحی شده اند که اگر شما یک پله سرعت شاتر خود را کاهش دهید در واقع مدت زمان باز بودن دریچه شاتر خود را نسبت به پله قبلی دوبرابر کرده اید. (مثلا از 250/1 به 125/1) . همین مسئله در مورد دریچه دیافراگم هم صادق است. یعنی اگر شما دریچه دیافراگم خود را یک پله کوچکتر کنید در واقع اندازه این دریچه را نسبت به پله بالاتر نصف کرده اید. با دانستن این نسبت ها حالا شما می توانید این دو پارامتر را نسبت به هم به راحتی تنظیم کنید !

2- کاهش ایزو
راه دیگر مبارزه با نور بیش از حد وارد شده به دوربین، کاهش دادن ایزو است. عدد ایزو تعیین کننده میزان حساسیت سنسور دوربین به نور است. هر چه این عدد بزرگتر باشد یعنی میزان حساسیت سنسور دوربین به نور بیشتر است و این سنسور نور بیشتری را جذب خواهد کرد. لذا شما می توانید با انتخاب ایزوی پایین تر سرعت شاتر کمتری را انتخاب کنید .

3- استفاده از فیلترهای کاهش دهنده نور
اینگونه فیلتر ها با قرار گرفتن بر روی لنز میزان نور ورودی به آن را کاهش می دهند و در نتیجه شما خواهید توانست از سرعت شاتر پایین تری استفاده نمایید. عملکرد این فیلتر ها درست مثل عملکرد عینک آفتابی بر روی چشم شماست. حتی برخی از عکاسان هنگامی که به اینگونه از فیلترها دسترسی ندارند از عینک آفتابی خود بجای آنها استفاده می کنند ! استفاده از این فیلتر ها برای ثبت عکسهای مورد نظر ما در روشنایی روز بسیار مفید و موثر است.
دو نوع از این فیلتر ها ، فیلتر های ND(Neutral Density) و فیلترهای پولارایزر هستند. به یاد داشته باشید که فیلترهای پولارایزر علاوه بر اینکه میزان نور ورودی به دوربین را کاهش می دهند تاثیرات دیگری هم روی عکس می گذارند ( مانند از بین بردن اثر انعکاس و یا تغییر رنگ در برخی قسمت های عکس مانند آسمان ).
دو تکنیک دیگر
از جمله تکنیک های دیگری که برای گرفتن اینگونه عکس ها می توان از آنها بهره جست یکی استفاده از فلش در کنار استفاده از سرعت شاتر پایین است که با این روش شما می توانید سوژه اصلی را در عکس ثابت نمایش دهید در حالی که گویی سایر عناصر عکس در حال حرکت هستند .
تکنیک دیگر که panning نام دارد اینست که شما دوربین خود را همراه با سوژه حرکت دهید. با این روش سوژه اصلی بصورت واضح در عکس ثبت خواهد شد اما پس زمینه تصویر متحرک بودن سوژه را نشان خواهد داد.

mamnon

كم و بيش بارون هست

زاویه تابش نور متفاوت می باشد:
۱- نور از روبه رو : نور که از روبه رو بتابد، سایه های پستی ها و بلندیها را از بین می برد که اصطلاحاً به آن «نورپردازی تخت» می گویند . در این حالت تصاویر دوبعدی به نظر می رسند .
۲- نور مایل : به طور کلی نور آفتابی که از زیر ابر نازک بتابد یا نور مایل مناسب ترین نوع نور بوده و به وسیله ایجاد سایه روشن ها احساس عمق و بُعد را القا می کند .
۳- ضد نور : یا اینکه منبع نور پشت موضوع باشد؛ در اینصورت جزئیات قابل دیدن نمی باشد .

در مورد میدان وضوح :
پلانهای نزدیک باید به اندازه کافی واضح باشند، در حالی که پلانهای دور می توانند ناواضح باشند (برای ایجاد عمق و بُعد). بنابراین نباید دوربین را برای بی نهایت تنظیم کرد، چون پلانهای نزدیک خارج از میدان وضوح قرار می گیرند . در این موارد بهتر است ابتدا برای فاصله مناسب دوربین را تنظیم کنید و سپس با بستن دیافراگم، میدان وضوح لازم را به وجود آورید .
پس از مهیا کردن لوازم ضروری عکاسی و تنظیم دوربین، لازم است برای هر موضوعی از نظر هنری مطالعه و بررسی کنید . به علت اینکه در تصاویر طبیعت، عناصر زیادی در یک موضوع وجود دارد، بنابراین از لحاظ ترکیب بندی باید به موارد زیر توجه کنید :
۱- محدود کردن موضوع : پس از انتخاب موضوع اصلی عکاس باید تجزیه و تحلیل کندکه چه عناصری را در عکس وارد کند که موضوع اصلی برتری خود را حفظ کرده و در عین حال هماهنگی و نظمی ایجاد شده باشد. عکس مزبور باید «قطعه ای از طبیعت» باشد و اگر در یک منظره عناصر زیادی جلب توجه می کنند بهتر آن است که چندین عکس با توجه به عناصر مهم آن تهیه شود تا یک عکس شلوغ و بی نظم .
۲- نقطه دید مناسب : سعی کنید نقطه یا زاویه دید طوری باشد که منظره به وضوح قابل دیدن بوده و خطوط و عناصر با ارزش و مناسب با موضوع اصلی به خوبی تأثیر خود را القا کند .
۳- خط افق : معمولاً نباید خط افق در وسط تصویر باشد . مگر آنکه منظوری خاص از این عمل داشته باشیم . این اصل «قاعده کلاسیک کمپوزیسیون» نام دارد به این صورت که :
۱- پرسپکتیو پایین: به این ترتیب که خط افق در ۱/۳ تصویر واقع شود ؛ در مناظری که موضوع اصلی آسمان می باشد .
۲- پرسپکتیو بالا : به این ترتیب که خط افق در ۱/۳ بالای تصویر باشد ؛ در مناظری که زمین مورد نظر باشد .

چند نکته :
- یک عدسی باز برای عکاسی طبیعت یا منظره ممکن است بهتر از یک عدسی تله فوتو عمل می کند زیرا در عدسی باز، احساس عمق و بُعد بهتر القا می شود، زیرا پلان اول یا جلوی عکس از زمینه فاصله پیدا کرده و پلانهای عقب و جلو از هم جدا می شوند، به این ترتیب تصویر عمق پیدا می کند .

- اگر بخواهید از یک غنچه و یا از تخمک، یا از میله پرچم داخل گلها عکس بگیرد، باید از عدسیهای Close-Up یا لنز ماکرو استفاده کنید . بهترین موقع گرفتن این نوع عکس ها در روز موقعی است که آفتاب در حال درخشندگی است ولی باید سعی شود که برای کنتراست بودن و نداشتن سایه تند از نور آفتاب که به طور مایل تابیده شده استفاده گردد .

- نکته دیگری که در عکسبرداری از مناظر طبیعت باید بدان کمال اهمیت را داد جسم یا شیئی است که در جلوی عکس بایستی قرار گیرد، زیرا زمینه جلوی عکس باعث می گردد که مناظر طبیعت برجسته تر و با عمق بهتر نمایان گردد . اگر همان عکس را بدون داشتن زمینه جلو عکسبرداری کنید کاملاً به بی عمقی عکس پی خواهید برد .
پس سعی کنید در موقع عکسبرداری از طبیعت شاخه درخت، شاخه گل، بوته، علف، تک درخت و بالاخره جسمی را در جلوی عکس قرار دهید و این جسم بایستی در ۱/۴ سمت راست یا چپ عکس قرار گرفته باشد و اگر در وسط عکس ثبت شود ارزش واقعی و طبیعی خود را از دست می دهد .



- برای عکسبرداری از ریزش برف و باران در عکسهای سیاه و سفید با فیلتر قرمز دارای عکسی دراماتیک و جالب خواهید شد و برای نشان دادن رنگ سبز درختان و چمن ها استفاده از فیلتر سبز توصیه می شود .
- در مناظر مه و باران و گردوغبار و دود، حالت «ضدنور» یا «نیمه ضدنور» تصاویر جالبی را ایجاد
می کند.
(نیمه ضد نور : اگر منبع نور در روبه رو نباشد و به طور مایل به موضوع بتابد تصویر حاصل شده را «نیمه ضد نور» می نامند. )

بديد خودم حله

کافی است یک بار با یک عکاس مدلینگ برخورد داشته باشید تا متوجه شوید چه قدرتی در برقراری روابط اجتماعی دارند. آنها به سرعت ارتباط برقرار می‌کنند و از هر حرکت و نگاه شما می‌توانند متوجه بخشی از آن چیزی که در ذهن‌تان می‌گذرد، شوند. عکاسان مدلینگ، افراد تیزبینی هستند. آنها در کار خود به نکات زیادی دقت می‌کنند؛ از ترکیب رنگ لباس مدل با پوست و موی مدل گرفته، تا بهترین زاویه‌ای که بینی او می‌تواند داشته باشد؛ باز یا بسته بودن لب‌های مدل، سمت و سوی نگاه مدل و غیره. در کنار این همه دقت، نورپردازی و پوشاندن ایرادات مدل با استفاده از زاویه، ژست و فاصله مناسب دوربین تا مدل، به عکاسان کمک می‌کند که بتوانند عکس‌های خوبی بگیرند.
کادربندی: فاصله‌ سر مدل دور کادر زیاد نشود. فضای خالی اضافی بین سر مدل و کادر بالایی باعث کوچک جلوه کردن مدل می‌شود. این فاصله وقتی از کادرهای کناری هم کم باشد، تناسب را به هم می‌ریزد.سعی نکنید مدل را در حاشیه عکس قرار دهید. توجه کنید شاید مدل بخواهد عکس را داخل قاب بگذارد یا در آلبومی، صحافی کند. در صورتی که زیاد از حد به کناره‌ها نزدیک باشد، عملا عکس ناقصی خواهد داشت.

زاویه نشستن: کاملا از روبه‌رو و یا کاملا از پهلو عکس انداختن باعث تغییر ابعاد و اندازه‌ بدن مدل می‌شود. به کشیدگی چانه و اندازه بینی توجه کنید. در صورتی که مدل شما چانه کشیده‌ای دارد، عکس از پهلو باعث بزرگ جلوه دادن این ویژگی صورت می‌شود. همچنین در مدل‌هایی که عرض زیادی دارند زاویه روبه‌روی کامل یا پهلوی کامل، باعث بد جلوه داده شدن مدل می‌شود.

ارتفاع دوربین: توجه کنید از بالا عکاسی نکنید؛ به نحوی که لنز را به سمت سر مدل کج کنید. همچنین دقت کنید از پایین به سمت بالا هم کادربندی نکنید؛ چون اندازه سر مدل یا پای مدل به نسبت بقیه بدن نامتناسب می‌شود. این نکته در مورد عکس‌های تمام قد به خوبی دیده می‌شود.

وضوح: برای فهمیدن اینکه از چه لنزی برای چه فاصله‌ای استفاده کنید، تنها راه تمرین است. البته به عمق میدان توجه داشته باشید.

نگاه: بدون در نظر گرفتن کادر، نگاه مدل در رابطه با فرم نشستن، ابعاد بدن مدل و فرم صورت و قرنیه چشم باید جذاب‌ترین فرم و نگاه باشد. این تجربه و تشخیص شماست که آیا بهتر است مدل به دوربین یا به نقطه‌ای که شما تشخیص می‌دهید نگاه کند. در آخرین لحظات عکاسی با چند ثانیه صرف وقت و حرکت نگاه مدل به چهار جهت، بدون اینکه ژست نشستن و بدن را تغییر دهید بهترین دیدگاه مدل را پیدا می‌کنید.

محل و تعداد چراغ‌ها: بعد از اینکه ژست را انتخاب کردید، یک به یک نورها را اضافه کنید. برای پیدا کردن بهترین محل تابیدن هر نور باید به فرم مدل توجه کرده شدت نور و زاویه تابش را تنظیم کنید. به سایه‌هایی که ایجاد می‌کنید توجه داشته باشید. بهتر است سایه‌ای که صورت مدل را سیاه می‌کند حذف کنید. مگر در پرتره‌های خاصی که سایه روشن است.

نقش و رنگ لباس: آشنا بودن با هماهنگی رنگ و مد و مدل‌های متنوع لباس به زیباتر شدن تصویر کمک می‌کند. ترکیب رنگ لباس‌های مدل با یکدیگر و با پس زمینه، حال و هوای عکس شما را مشخص می‌کند. به نقش و نگار لباس مدل توجه داشته باشید. اگر لباس مدل و پس زمینه شما هر دو دارای نقش و نگار باشند، نتیجه کارتان یک عکس شلوغ خواهد بود.

رفتار و اخلاق: گرفتن ژست از سوی مدل ارتباط مستقیمی با نحوه ارتباط برقرار کردن شما و اخلاق و رفتارتان دارد. هر چقدر مدل خودش را راحت‌تر احساس کند، ژست‌ها طبیعی‌تر به نظر خواهند آمد.

سید مهدی مصباحی : به عقیده من فتو مونتاژ,فتوکلاژ و عکسهای ترکیبی در جامعه عکاسی حال حاضرایران مقوله ایست که پذیرش ومقبولیت ومشروعیتش به عنوان دسته بندی ای ازهنرخلاقانه عکاسی مهجور مانده است. مسابقات عکاسی بسیاری را میبینیم که در آیین نامه شان دستکاری وترکیب در عکس راغیر قابل پذیرش عنوان میکنند و یا در صورت عدم ذکرممنوعیت در آیین نامه, بادیده تردید در پذیرش این دسته عکسها عمل میکنند و یاممکن است فقط در صورت عدم تشخیص ترکیب ودستکاری عکس,عکسی را در مسابقه بپذیرند. این جفا به این دسته بندی جوان در عکاسی و سوق دادن عکاسان به عکاسی مستند است و به گونه ای شاید نادانسته باعث میشود استعدادهایی راشکوفا نشده بخشکاند.

این هنجاردر جامعه عکاسی ایران شاید با گذشت زمان اصلاح شود وشاید این دسته بندی عکاسی در سالهای آینده باتاکید بر موجودیتش امکان حضور رسمی ومشروع بیابد و باتغییر داوران واساتید حاکم برفضای عکاسی ایران وتحول در سلیقه ها همچنان که باحضور اشخاصی در تیم داوری بعضی جشنواره ها دیده ایم مسابقات وجشنوارههایی را با موضوعیت مستقلش شاهد باشیم.

در این میان عدم وجود مرجع های علمی تایید شده وعدم تسلط و تجربه جامع اساتید برای کودک کنجکاو جامعه عکاسی ایران سوالات بسیاری را بی پاسخ و مجهول میگذارد. این چکیده مجمل نیز به تمام سوالات پاسخ نخواهد داد اما این چکیده ایست ازطرح سوال وپاسخ که در ذیل به اشتراک میگذارم.

امروز به تعاریف جمع آوری شده میپردازم واگر در توانم بود در پستهای بعدی به تاریخچه وکار بانرم افزارهای مرتبط اشاره میکنم.

کلاژ,فتو مونتاژ وعکسهای ترکیبی حاصل نگاه واندیشه خلاقانه سازنده اثر برای ارائه تصویری است که از دو یا چند جزء برای رسیدن به یک کل ساخته شده است.

فتو مونتاژ با کلاژ متفاوت است . کلاژ (تکه چسبانی) شیوه‌اى است که در آن نه تنها عکس بلکه مصالح مختلفى از قبیل مقوا، بریده روزنامه، پارچه، عکس، اشیاء و … روى سطح بوم یا هر زمینهٔ دیگر چسبانده مى‌شود و یک ترکیب‌بندى ایجاد مى‌کند. این روش در سال ۱۹۱۶ ابداع شد ونقاشان کوبیسم ازاین روش بهره میبردند.در کلاژ سازنده اثر ممکن است از عکسهایی که دیگر عکاسان ثبت کرده اند نیز استفاده کند که بحثهای بسیاری را نیز در پی داشت. پس اگرشما مواد ومصالحی رادر ترکیب بندی خاصی برای بیان منظور ومقصود واندیشه تان بگنجانید وازآن عکسی ارائه دهید یک فتوکلاژ ارائه داده اید.
تعریف فتومونتاژ به گفته استادهادی شفائیه (جمع آوری مصالح وعناصر مختلف و مجزا بوسیله یک روش عکاسیست).

این جمع آوری وترکیب برای رسیدن به یک ترکیب بندی خاص است که حاصل نگاه واندیشه خلاقانه سازنده اثر میباشد. گستردگی وتنوع دامنه این سبک ودسته بندی عکاسانه و وجود امکانات ونرم افزارهای کامپیوتری به سازنده اثر این امکان را میدهد تا تخیلات ورویاهای خود را بصورت یک اثرعکاسانه در این دسته بندی ارائه دهد.

شکل گیری وروشهای فتو مونتاژ به نوشته دوست ندیده با روشهای بریدن وچسباندن ,قراردادن اشیاء در جلو تصویر , برروی هم انداختن جندشات عکس در یک نگاتیو فیلم (این قابلیت در دوربینهای پنتاکس دیجیتال هم وجوددارد) وعکسبرداری متوالی از یک سوژه برروی یک فیلم عنوان شده است که مطلب کاملش را دراین لینک بخوانید.(کلیک کنید)

باظهور دوربینهای دیجیتال و نرم افزارها ازجمله فتوشاپ وپلاگینهای مرتبط, فتومونتاژ شکل خود را در ساخت تغییر داده است و ساخت آثار شاید با ماهیتی مشابه از روشهای مدرنتری چون کار بانرم افزارها انجام میشود که نتیجه این نوشتاررسیدن به این مطلب بود.

در سایتهای خارجی عکسهای حاصله از این روش (فتومونتاژ اغلب بانرم افزار) را ادیت خلاق یا فاین آرت نیز مینامند.

هرچند بسیاری باصورت مسئله وتعاریف واژه ها مشکل دارند.

تعریف فدراسیون جهانی عکاسی از عکس خلاقه به عکسهایی اطلاق میشود که ضمن جالب توجه بودن ایده واندیشه سازنده اثر دارای ویژگی تحریف واقعیت نیز باشد که این نیزخود در جامعه عکاسی ایران مقوله پرچالشی ست.براساس این تعریف اغلب فتو مونتاژها یا عکسهای خلاقه بگونه ای دیگر واقعیت نیستند.
فتومونتاژگرچه در شکل گیری ابتدا با تفریح وسپس هجو شکل گرفت اما با وجود امکانات ونرم افزارها وجدی ترشدن ایده های خلاقانه وقابل توجه شدن آثار جای خود را بصورت یک دسته بندی قابل تامل باز کرده است که امید است بابالابردن نگاه بصریمان بتوانیم مشروعیت ومقبولیتش را در جامعه عکاسی ایران نیز ارتقاء دهیم وشاهد نزاعها وبحثهایی در مورد جایگاه نرم افزار فتوشاپ وعکسهای ترکیبی درعکاسی نباشیم.

Exposure به معنای ( میزان نور دهی یا در معرض نور قرار گرفتن ) می باشد . در هنگام عکاسی آن صدایی که از دوربین در هنگام گرفتن عکس شنیده می شود در واقع صدای پرش بخشی است که اجازه می دهد باز تاب نور بر روی سنسور های دوربین بیفتد.
در واقع اثر نوری که بر روی سنسور های دوربین می افتد Exposure نامیده می شود. هنگامی که سنسور در معرض بازتاب نور قرار می گیرد میزان روشنایی را جمع آوری کرده و بر حسب آن تصویر را ایجاد می کند . در واقع این مفهوم کاملا نسبی است. بطور کلی در عکاسی دیجیتال سه عنصر اصلی Exposure را تحت تاثیر قرار می دهند :

Shutter Speed
Aperture
ISO یا Sensitivity

تغییر هر یک از عناصر فوق تاثیر مشهودی بر روی Exposure خواهد داشت و تعادل را بر هم خواهد زد. در واقع اگر یکی از عناصر فوق را کاهش دهید بایستی دو مورد دیگر را افزایش دهید تا تعادل باقی بماند و Exposure بدون تغییر حاصل شود.

می توانید استخری را تصور کنید که توسط لوله ای در حال پر شدن است .

در این مثال قطر لوله aperture است و هر چه قطر بیشتر باشد میزان ابی که می تواند وارد استخر شود بیشتر خواهد بود.
Shutter Speed نیز مدت زمانی است که جریان آب فعال است.
ISO نیز می تواند فشار اب ( یا سرعت ورود آب به استخر ) تلقی گردد.
در نهایت اگر بخواهید میزان آبی وارد استخر می شود را کنترل کنید بایستی این سه عنصر را بطور دقیق مورد سنجش قرار دهید.
بهتر است نگاه جزئی تری نیز بر این سه عنصر داشته باشیم :

1. Aperture : این عنصر میزان روشنایی را که در فاصله زمانی معین بر روی سنسور های دوربین می رسد را تحت کنترل قرار می دهد. همچنین DOF و دقت عکس را نیز کنترل می کند.

2. Shutter Speed : کنترل مدت زمانی است که طی آن روشنایی بر روی سنسور ها متراکم می گردد.

3. ISO : میزان پذیرش سنسور را در مقابل روشنایی کنترل می کند و همچنین دانه دانه بودن عکس و نویز آن را نیز تحت کنترل دارد .

اگر علاقمند به شکار و طبیعت گردی باشید، حتما تا به حال از دوربین های دوچشمی (که معروف به دوربین شکاری هستند) استفاده کرده اید و از میزان زوم ویژه آنها، حسابی به وجد آمده اید. حال چه می شود که به چنین دوربینی قابلیت هایی همچون عکاسی و فیلمبرداری را هم اضافه کنیم؟

اندی بوبالا مدیر بخش دوربین های فیلمبرداری سونی می گوید: «حالا دیگر مشتریان ما می توانند با وضوح بیشتر، تصویر دقیق تر و با نمای بسیار نزدیک به تماشای پرندگان، حیات وحش، مسابقات ورزشی و دیگر اتفاقات جذاب بپردازند. و در همان زمان به ضبط سه بعدی و اچ دی وقایع جذاب آن اقدام کنند و لحظات و احساسات ناب شان را جاودانه کنند.»
دوربین دوچشمی دیجیتال DEV ۵ سونی، اولین دوربین دوچشمی با قابلیت ضبط ویدویی HD در دنیا است. این دوربین علاوه بر فیلمبرداری اچ دی ۱۰۸۰p با سرعت ۶۰ و ۲۴ فریم بر ثانیه، قابلیت عکسبرداری و فیلم برداری سه بعدی را هم در اختیارتان می گذارد. جالب اینکه فیلم و عکس های سه بعدی را بدون نیاز به عینک های ویژه، می توانید درون خود دوربین تماشا کنید. هم اکنون دوربین های زیادی هستند که در کنار ثبت تصاویر سه بعدی، امکان تماشای بدون عینک آنها را به شما می دهند. اما مطمئنا تماشای تصاویر سه بعدی از درون دو روزنه که به صورت اختصاصی برای هر چشم پخش می شوند، تجربه خاص و منحصر به فردی است.

این دوربین با لنزهای سری G سونی (F۱.۹ to F۳.۴) و مجهز به لرزش گیر، امکان زوم با کیفیت مطلوب تا ده برابر را در اختیارتان خواهد گذاشت. تکنولوژی لرزش گیر به کار رفته در این دوربین، دقیقا همانند سری هندی کم و سایبر شات این شرکت است. سنسورهای این دوربین هم، دو CMOS بهینه شده برای کار در نور کم هستند.
عکس های دوبعدی شما تنها توسط یکی از دو لنز دوربین ثبت می شوند. شما می توانید عکسهای ۷.۱ مگاپیکسلی با نسبت ۴ به ۳ و یا عکس های ۵.۳ مگاپیکسلی با نسبت ۱۶ به ۹ بگیرید. برای ذخیره فیلم و عکس ها هم می توانید از مموری های سونی SD/SDHC/SDXC استفاده کنید. این دوربین همچنین مجهز به خروجی HDMI برای اتصال به تلویزیون های HDTV و ۳DTV برای پخش فیلم و عکس ها است. البته کابل اتصال را باید در خانه داشته باشید و یا اینکه آن را جداگانه خریداری کنید.
در دوربین های دوچشمی معمولی، شما باید دائما فوکوس تصویر و وضوح آن را به صورت دستی تنظیم کنید. و باز هم موضوع از دیدتان فرار کند یا تار شود. اما با این دوربین جذاب و قابلیت فوکوس خودکار آن، شکار دائما به صورت کاملا واضح در مقابل دیدتان قرار دارد.
این دوربین با استفاده از گیرنده GPS داخلی، امکان جئوتگینگ یا برچسب زنی جغرافیایی فیلم و عکس ها را فراهم می آورد. همچنین امکان زوم دیجیتال ۲۰X از دیگر قابلیت های آن است. این دوربین کمی بزرگتر از دوربین های دوچشمی معمولی است، اما به شکل کاملا محسوسی سبک تر از چیزی است که نشان می دهد. اما به دلیل وزن ۱۲۰۰ کیلویی و دکمه های مختلفش برای کار با آن به هر دو دست تان نیاز دارید.
یک دکمه چرخان در بالای دوربین کار تنظیم زوم را بر عهده دارد. برای اینکه با هر یک از دو دست بتوانید ضبط تصویر را شروع کنید و یا اینکه متوقف کنید، این دوربین به دو دکمه ضبط یا رکورد مجهز شده است. سیستم فوکوس خودکار آن هم به راحتی هنگام زوم کردن تصویر واضحی در اختیارتان می گذارد. علاوه بر میکروفون دو کاناله دالبی داخلی، با استفاده از پورت ویژه میکروفون، می توانید انواع مختلف میکروفون را به آن متصل کنید.
باتری های قوی و با کیفیت سری NP FV۷۰ سونی هم با هر بار شارژ، تا سه ساعت امکان فیلمبرداری و عکسبرداری دو بعدی را برای تان مهیا می کنند. میزان شارژ باقی مانده از باتری هم همیشه درون چشمی های دیجیتال جلوی چشم شما قرار دارد. از وسایل جانبی این دوربین می توان به شارژو باتری، کابل ویدیو، کابل USB برای اتصال به کامپیوتر، درپوش لنز و چشمی، محافظ دور چشمی برای راحتی استفاده، بند گردن آویز و یک کیف جادار و محکم اشاره کرد.
اگر شما هم به این دوربین زیبا و کاربردی علاقمند شده اید، تا نوامبر فرصت دارید که ۲۰۰۰ دلار پول در قلک تان جمع کنید.

اگر قصد خريد دوربيني ديجيتال براي شروع عکاسي نجومي داريد، کانن مدل Digital Rebel XS (1000D) يا مدل هاي جديدتر از آن را به علت قيمت، کيفيت و امکان تصوير زنده ي آن توصيه مي کنم.
لوازم اوليه براي عکاسي نجومي
بايد به فکر خريد کارت حافظه هم براي دوربين تان باشيد، چون معمولاً همراه دوربين ها نيست. از آنجا که اين کارت هاي حافظه نسبتاً ارزان اند دست کم کارت 4 گيگا بايتي بخريد اگر امکان دارد بيش از يک کارت بخريد تا در صورت خراب يا پر شدن يکي هنگام عکاسي دست تان بسته نباشد.

کلّگي (Ball Head)


بعد از آن که عکاسي با سه پايه ثابت را تجربه کرديد نوبت به عکاسي با نوردهي هاي طولاني مي رسد. براي اين کار هم بايد حتماً از پايه هاي تلسکوپ مجهز به ردياب يا ردياب هاي دست ساز معروف به «ردياب لولايي» استفاده کنيد. روش ساخت ردياب لولايي را در ادامه اين مقاله آورده ام. در هر صورت، چه هنگام کول کردن دوربين روي تلکسوپ مجهز به ردياب و چه هنگام وصل کردن دوربين روي ردياب لولايي يا هر نوع ردياب (Tracker) ديگر نياز به وسيله اي به نام «کلگي» دارريد. کلگي از يک طرف به سه پايه عکاسي يا پايه کولي ( Piggyback Mount) روي تلسکوپ پيچ مي شود و از طرف توپ مانند آن به بدنه دوربين. اين سر توپ مانند به دوربين اين امکان را مي دهد که به هر طرفي بچرخد و نشانه برود.
تبديل دوربين (Camera Adapter)


اگر بخواهيد دوربين تان را مستقيماً به تلسکوپ وصل کنيد به تبديل دوربين نياز داريد. اغلب اوقات بايد لنز را از دوربين جدا کنيد و بدنه دوربين را به واسطه اين تبديل به تلسکوپ متصل کنيد. بدين ترتيب تلسکوپ به جاي لنز دوربين عمل مي کند. اندازه جاي چشمي اغلب تلسکوپ ها 1/25 يا 2 اينچ است. بسياري از تلسکوپ هاي امروزي و کمي گران تر از تلسکوپ هاي ابتدايي، يا جاي چشمي 2 اينچي و تبديل 2 به 1/25 اينچي عرضه مي شوند. اگر امکان آن را داريد، مخصوصاً براي عکاسي نجومي از تلسکوپ هايي که جاي چشمي 2 اينچي دارند استفاده کنيد. استفاده از اندازه هاي کوچکتر از 2 اينچ باعث بروز تاريکي گوشه ها (Vignetting) در تصوير مي شود. اين تاريکي گوشه در رصد با چشم بسيار کمتر ديده مي شود.
پس براي وصل کردن دوربين به جاي چشمي 2 اينچ به تبديل دوربين 2 اينچي و براي جاي چشمي 1/25 اينچي به تبديل دوربين 1/25 اينچي نياز داريم. تبديل هاي دوربين از طرفي که لوله ساده است، مثل چشمي درون جاي چشمي قرار مي گيرد و طرف رزوه يا پيچ دار آن به تبديل ديگري به نام «اتصال T» (يا T- Mount چون اين نوع تبديل ها براي وصل کردن به تلسکوپ هاي بزرگ به شکل حرف T است) پيچ مي شود. اين اتصال در حقيقت حلقه اي است که از يک طرف به تبديل دوربين پيچ مي شود و از طرف ديگر به بدنه دوربين، همانند لنز، قفل مي شود. بسته به مارک دوربين بايد اتصال T خاص آن دوربين را خريد چون بدنه هر نوع دوربين اتصال خاص خود را دارد.
تبديل هاي دوربين چند نوع اند. مثلاً بعضي از آنها به قطعه «لوله اضافه» (يا Extension Tube) عرضه مي شوند. از آنجا که تقريباً همه تلسکوپ هاي شکستي يا چپقي (Diagonal) استفاده مي شوند، اگر براي وصل کردن دوربين به تلسکوپ چپقي آن را برداريد بايد براي جبران فاصله کم شده براي به دست آوردن وضوح، لوله اي به تبديل اضافه شود تا فاصله حس گر دوربين با صفحه کانوني حفظ شده باشد.
اين مسئله در بازتابي ها برعکس است. بايد تبديلي استفاده کنيم که لوله اضافي نداشته باشد به طوري که بدنه دوربين تا آنجا که مي شود به سر لوله جاي چشمي بچسبد. در تلسکوپ هايي مثل اشميت – کاسگرين نياز به تبديل هاي خاص داريد. اين نوع تبديل ها معروف به تبديل SCT است که به جاي افتادن درون جاي چشمي به دهانه «خروجي ديد» (Visual Back) در پشت تلسکوپ پيچ مي شوند.

تلسکوپ


همانطور که قبلاً تلسکوپ هاي مناسب براي عکاسي نجومي را معرفي کردم (رجوع کنيد به نجوم شماره 195 صفحه 70) تلسکوپ هاي 70 تا 80 ميلي متري آپوکروماتيک متنوعي در بازار براي عکاسي نجومي پيدا مي شوند اما اگر قيمت اين نوع تلسکوپ ها براي تان زياد است سعي کنيد از آکروماتيک هاي ساده ولي با کيفيت خوب استفاده کنيد. گذشته از تلسکوپ هاي آکروماتيک، تلسکوپ هاي آپوکروماتيک هم ابيراهي رنگي آبي-بنفش دارند و حتي اگر نتوان آن را با چشم تشخيص داد در عکس ها خودشان را در حاشيه ستاره ها و سيارات نوراني نشان مي دهند. براي رفع اين مشکل مي توانيد از فيلترهاي رنگ بنفش ساده يا فيلترهاي معروف به «ضد لبه» (Fringe Killer) استفاده کنيد. منظور از لبه، حاشيه رنگي و نوراني ناشي از ابيراهي رنگي تلسکوپ در لبه اجرام نوراني آسماني است.
پايه تلسکوپ


اگر خريد پايه تلسکوپ و خاصه پايه مجهز به ردياب براي تان مقدور نيست، حتماً از ردياب هاي لولايي (که روش ساخت آن در ادامه اين مقاله آمده است) استفاده کنيد همانطور که قبلاً هم گفته ام، تا زماني که بودجه کافي براي خريدن پايه اي مرغوب نداريد، پول تان را براي خريد انواع ارزان و لرزان آنها هدر ندهيد. چون پايه هاي نحيف وبي کيفيت سرانجام تمام زحمت و وقت تان را به باد خواهند داد، حتي اگر بهترين تلسکوپ دنيا را هم روي آن سوار کنيد نتيجه اي غير قابل قبول خواهيد گرفت.

لوازم جانبي


از آنجا که صفحه کانوني اغلب تلسکوپ هاي شکستي خميده است براي رفع آن به «تخت کننده» ها (Field Flatternet) نياز است. (رجوع کنيد به نجوم شماره 195)

*دکلانشورهاي بي سيم با زمان سنج


*نقاب باتينوف، به ويژه اگر دوربين تان امکان تصوير زنده براي تنظيم وضوح ندارد.
روش ساخت ردياب لولايي


ساخت اين ردياب بسيار ساده و ارزان است. با استفاده ازاين ردياب دست ساز مي توانيد عکس هاي نجومي با نوردهي هاي طولاني از آسمان بگيريد. از آنجا که در ساخت اين نوع ردياب از لوله هاي نسبتاً بزرگي استفاده مي شود، که در درهاي انباري هم کاربرد دارد، فرنگي ها به آن ردياب در انباري (Barn- Door Tracker) هم مي گويند.
اصلي ترين قسمت اين ردياب دو تخته چوبي است که با لولايي به هم وصل شده اند. محور لولا را در امتداد محور قطبي آسمان قرار مي دهيم و بدين ترتيب لولا مانند محور بعد استقرار استوايي تلسکوپ عمل مي کند. تخته زيري ثابت و متصل به سه پايه عکاسي است و دوربين عکاسي هم به واسطه کلگي به تخته بالايي وصل است. کلگي رامي توانيد از فروشگاه هاي لوازم عکاسي بخريد، سعي کنيد نوعي را بخريد که تحمل وزن دوربين تان را در همه حالت هاي مختلف قرار گيري آن داشته باشد.
روش کار اين ردياب در فاصله گرفتن تخته رويي از زيري خلاصه مي شود. سرعت فاصله گرفتن اين دو بايد معادل سرعت چرخش زمين به دور خودش (يا همان چرخش ظاهري آسمان) باشد. براي اين کار به يک مهره شش گوش، يک مهره سرگرد و پيچي هم اندازه اين دو مهره نياز داريم. طبق تصوير، سوراخي در تخته بالايي ايجاد کنيد و مهره شش گوش را در آن بالا طوري جاي دهيد که در نتواند در جاي خود بچرخد پيچ را از بالا درون مهره بچرخانيد و مهره سر گرد را به انتهاي پيچ بپيچانيد به طوري که سر گرد مهره روي تخته پاييني قرار بگيرد. بدين ترتيب با چرخادن پيچ داخل مهره دو تخته از هم فاصله مي گيرند. مي توانيد پيچ را با دست بچرخانيد يا دسته اي مانند چوب بستني به آن ببنديد تا رحت تر چرخانده شود.
بسته به وضعيت قرار گيري دوربين روي تخته بالايي گاه وزن دوربين غلبه مي کند و تخته بالايي رابا خود به بالا مي کشاند. براي حل اين مشکل کافي است يک ميخ در ضخامت هر تخته (طرف مقابل دوربين) بکوبيد و با کشي نسبتاً قوي اين دو ميخ را به هم ببنديد.
فاصله لولا تا پيچ چرخان و اندازه رزوه ي پيچ تعيين کننده سرعت چرخاندن پيچ درون مهره با دست است. معمول ترين اندازه براي استفاده در اين نوع ردياب ها، پيچ هاي 1/25 اينچي است. اگر فاصله مرکز پيچ 1/25 اينچي با لولا دقيقاً 29 سانتي متر باشد چرخاندن پيچ با سرعت يک دور در دقيقه معادل سرعت چرخش زمين به دور خود و حرکت ظاهري آسمان است. براي آنکه دقت چرخاندن را زياد کنيم کافي است ساعتي مچي، که عقربه ثانيه شمار داشته باشد، را روي تخته بالايي و کنار پيچ نصب کنيم تا هم زمان و «هم جهت» با ثانيه شمار ساعت دسته پيچ را بچرخانيم.
وقتي مي خواهيد از ردياب استفاده کنيد، لولاي آنرا در امتداد محور قطبي آسمان تنظيم کنيد. لولا بايد طرف چپ تخته و پيچ چرخان طرف راست قرار گرفته باشد براي نشانه رفتن طول لولا به طرف ستاره قطبي سه پايه عکاسي را تنظيم کنيد. براي دقت بيشتر در نشانه روي مي توانيد يک ني نوشابه را در امتداد لولا بچسبانيد و از درون آن نشانه روي کنيد.
بعد از قطبي کردن ردياب، پيچ هاي کلگي را شل کنيد و دوربين تان را به سمتي از آسمان، که مي خواهيد از آن عکس بگيريد، نشانه برويد. پيچ هاي توپي را محکم ولنزتان را روي بي نهايت تنظيم کنيد. دکمه شاتر را فشار دهيد و سپس دسته پيچ را همزمان و هم جهت با ثانيه شمار ساعت مچي بچرخانيد هرچه دقت در ساخت، قطبي کردن و چرخاندن پيچ بيشتر باشد، زمان نوردهي مي تواند طولاني تر باشد حداکثر زمان نوردهي با اين نوع ردياب ها 5 دقيقه است.
منبع: نجوم، شماره 203.

براي گرفتن عکاسي هاي نجومي مي شود فقط با يک دوربين و يک لنز کار را شروع کرد. لنز را روي بي نهايت تنظيم کنيد، دوربين را روي سطحي قابل اطمينان، مثل گوني برنج، قرار دهيد و موضوعي خاص در آسمان را نشانه رويد. به همين سادگي! بديهي است که داشتن سه پايه عکاسي و لوازم جانبي ديگر، که در اينجا از آنها نام خواهم برد، کار را بسيار راحت تر مي کنند ولي خواستم تأکيد کنم که حتماً نبايد همه اين لوازم را از ابتدا در اختيار داشت تا کار عکاسي را شروع کرد. با هر آنچه داريد شروع کنيد و کم کم به ترتيب اهميت لوازم ديگر را تهيه کنيد. اگر قرار باشد فهرستي از نخستين اقلامي، که بايد براي شروع عکاسي نجومي تهيه کرد، داشته باشيم من فهرست زير را پيشنهاد مي کنم.
دوربين ديجيتال


اگر قصد خريد دوربيني ديجيتال براي شروع عکاسي نجومي داريد، کانن مدل Digital Rebel XS (1000D) يا مدل هاي جديدتر از آن را به علت قيمت، کيفيت و امکان تصوير زنده ي آن توصيه مي کنم. (در شماره 196 نجوم مفصل درباره دوربين ها توضيح داده ام).

لنز دوربين


لنز زوم 18-55 ميلي متري کانن، که همراه همين دوربين ها ارايه مي شود، براي گرفتن عکس هاي زاويه باز بسيار مناسب است اگر قصد خريد لنزي با قيمت مناسب براي عکاسي نجومي داريد، لنز 50 ميلي متري کانن با f:1/8 را پيشنهاد مي کنم.
کارت حافظه (Memory Card)